Een midweekje busstation in Thakek Laos
Global Digital Business Growth For Brands. Extensive International Experience. Request a Free Quote Now.
495
post-template-default,single,single-post,postid-495,single-format-standard,eltd-core-1.0.3,ajax_fade,page_not_loaded,,borderland-ver-1.13, vertical_menu_with_scroll,smooth_scroll,wpb-js-composer js-comp-ver-5.1.1,vc_responsive

Een midweekje busstation in Thakek, Laos

“Grote of kleine lepel?” vraag ik aan de 40-jarige Vietnamees, als blijkt dat we ons bed in de VIP sleeper bus van Pakse naar Thakek, Laos moeten delen. We praten volledig langs elkaar heen, maar er is geen ontsnappen aan. Het bed is kleiner dan een 1-persoonsbed. Het is onmogelijk elkaar niet aan te raken. Maar het vervelende aspect van Aziaten is dat ze overal en nergens als een blok in slaap vallen. Ik lig als een zeester tegen de busruit aangeplakt, te verkrampt om te bewegen, terwijl mijn nieuwste Facebookvriend als Doornroosje ligt te snurken. Na zes uur trekt de buschauffeur aan mijn teen. Halte Thakek.

Met acute artrose en een nieuw setje doorligplekken waggel ik midden in de nacht Thakek in. Al na tien minuten aan de poort rammelen en roepen schuifelt oma verstrooid naar de ingang en opent de deur mijn hotel. Dit hotel heeft 1 ster, maar is met recht ‘retro-chique’ te noemen. Alles, van de viesbruine lambrisering in de kamers tot het dekbed wat nog nooit gewassen is, voelt aan alsof de tijd veertig jaar heeft stilgestaan. Even overweeg ik de overige kamers langs te gaan om te zien of Elvis zich hier ophoudt, maar kies ervoor om te gaan slapen. Het is per slot van rekening midden in de nacht en oma zag er niet uit alsof ze nog een keer gewekt wil worden.

Er staat weer een pittige etappe op het programma. Van Thakek naar Hanoi. Twintig uur in de bus. Als alles goed gaat. Ik check de bustijden op internet en laat me naar het busstation vervoeren. Vanaf nu een chronologische tijdslijn van de gebeurtenissen:

00:00
Start – Ik laat me door een tuktuk afzetten bij het busstation.

0:30
Shit, na een kwartier gebarentaal krijg ik door dat de bus van een ander station vertrekt. Terug naar de tuktuks voor een nieuwe serie onderhandelingen.

1:00
Aankomst busstation

1:30
Ik zit op een plastic stoeltje voor een bus tussen 2 mannen die onrustig gebaren, maar met mijn HANOI YES? ben ik er bijna zeker van dat dit de goede bus is.

2:30
De mannen blijven maar onrustig. Een van de mannen tekent op de bus. Oh nee slecht idee. Tekent verder op zijn been en wijst naar de tijden. Ik knik “HANOI YES!” en blijf rustig zitten.

2:35
De man probeert met een sopje inkt van zijn bus te krijgen

3:00
Ik word door de man meegenomen naar een huis, waar blijkbaar een hotelkamer is. Ik denk nog steeds dat mijn bus over een uurtje vertrekt en weiger. De man wordt steeds geagiteerder.

3:40
Ah, iemand spreekt een heel klein beetje Engels! Het blijkt dat mijn bus niet om zes uur ‘s avonds, maar om zes uur ‘s ochtends vertrekt. Kortom, nog 14 uur wachten. Ik lach als een boer met kiespijn.

4:00
Het besef komt. Ik heb een probleempje. De bus vertrekt om zes uur. Ik ga niet veertien uur op dit plastic stoeltje zitten. Ik ga terug naar de woonkamer / hotelreceptie.

5:00
De enige hotelkamer in het huis blijkt een soort stookhok te zijn, te vies voor woorden, rokerig en donker. Na een bikkelharde onderhandeling op de oude Nokia van de eigenaresse bereiken we een akkoord. Het is prima om EUR 10 voor een kamer te betalen, maar in dat geval verwacht ik op zijn minst verpakte zeepjes in de badkamer, of überhaupt een deken, om maar iets te noemen.

5:30
Bier en karaoke zijn het enige wat me door deze nacht gaan slepen, dus ik ben blij als ik vals gekweel uit een telefoonwinkel hoor opstijgen. Ik trakteer op bier, om het ijs te breken, en krijg de microfoon in mijn handen gedrukt. Ik begin me steeds meer thuis te voelen op dit busstation.

6:30
Met een verkrachting van Una Paloma Blanca neem ik afscheid en loop terug richting mijn stookhok. Naast mijn hotel word ik aan tafel uitgenodigd bij negen Vietnamezen. We zijn net Sneeuwwitje en de zeven dwergen, alleen zijn de dwergen zo dronken als een tor.

7:30
Een van de Vietnamezen hangt laveloos om mijn schouder en kan alleen nog maar “You good man, you good man!” lispelen. De rest voert me bier en hapjes.

9:00
Ik val zowat van mijn kruk. Tijd om te slapen.

14:00
Ik overlijd niet aan koolmonoxidevergiftiging, maar al mijn kleding stinkt naar rook en mijn kater is venijnig. Ik zit weer op een stoeltje voor de bus. Terwijl de zon opkomt zie ik mijn eerste hanengevecht. Ik vergeet op slag al mijn problemen en ren er enthousiast heen. Ik wil gelijk geld inzetten op een parmantig stappende zwarte haan, die venijnig pikt en net wat meer spiermassa lijkt te hebben. Helaas blijkt het een oefenpotje, vriendschappelijk. Er wordt er niet gewed. Teleurgesteld keer ik terug naar mijn stoeltje.

15:00
Iedereen die langsloopt wijst naar de bus “Hanoi Hanoi!”
Joe, bedankt!

16:00
Hoor ik een startende motor? Is het echt waar? Ja! We vertrekken! Ik neem afscheid van mijn karaokevrienden, de mensen van het stookhokhotel, negen Vietnamezen en de hanentrainers.

16:03
We stoppen na 500 meter, bij het busstation waar ik een dag eerder op de bus stond te wachten.

16:30
We staan nog steeds stil.

17:00
De bus wordt volgeladen met orchideeën, houten balken, dozen vol troep. Een levende haan wordt vastgebonden in een donker laadruim gelegd.

18:00
We staan nog steeds stil. Ik ben 18 uur onderweg en heb precies 500 meter afgelegd.

19:00
We staan stil.

19:30
Monter stappen er 14 uitgeruste Vietnamezen in, terwijl ik met bloeddoorlopen ogen, ijlend van slaapgebrek en uitputting achterin de bus lig.

20:00
We rijden. Ik durf nog niet te juichen.

20:05
We staan stil. Er past nog meer handelswaar in. Ik zit nu ingeklemd tussen twee dozen. De vrouw naast me moet haar nek in een bocht om een uitstekende orchideetak vouwen.

20:10
De buschauffeur vertelt de hele bus over die domme blanke, die al 20 uur op deze bus zit te wachten. Haha, wat een grap! Ik wil hem aan zijn mondkapje ophangen, maar ik houd me in.

20:15
De directrice stapt in. Ze is netjes gekleed. Haar voornaamste taak is, met het nodige smeergeld, ervoor zorgen dat de semilegale dieren en planten langs acht checkpoints en een landsgrens worden geloodst.

25:00
Na veertien keer stoppen, onder andere voor laden en lossen, een Vietnamees met hoge nood, een tankstop, om de haan een luchtje te laten scheppen en andere redenen die tot op de dag van vandaag onduidelijk zijn, bereiken we de Vietnamese grens. De grenswachters zijn druk met een potje Jeu de Boule. Al na twee uur zijn we allemaal, inclusief alle orchideeën, houten planken en de levende haan, goedgekeurd bevonden en mogen we Vietnam in.

26:00
Ik wissel koekjes uit met mijn buurvrouw, wiens nek over verbazingwekkende elastische capaciteiten lijkt te beschikken. De buschauffeur en zijn twee hulpjes bellen driftig met een andere busmaatschappij, om mij zo snel mogelijk in Hanoi te laten komen. Deze bus blijkt niet direct naar Hanoi te gaan, maar stopt tien uur daarvandaan.

28:00
Met gierende banden stopt de bus op een lege parkeerplaats. “Hanoi!”roept de buschauffeur. Ik denk dat hij een grap maakt, en zeg dat ie de boom in kan met zijn slechte grappen. Maar er komt opeens, als een fata morgana, een neon-verlichte bus de hoek omzeilen waar met koeienletters Hanoi opstaat. De hele bus juicht met mij mee.

28:10
“I HERE?” ik wijs naar het enige slaapstoeltje dat vrij is. In deze bus ligt men als kippen op stok opgevouwen in racekuipjes te slapen. Hypermodern, maar wel op Aziatische lengtes gebouwd. De man schudt driftig nee en wijst naar de grond. Wat? Het blijkt dat alle racekuipjes bezet zijn. Ik slaap op de grond.

28:30
Een kind trekt 8 keer aan mijn teen als ik in mijn lakenzak op de grond van deze neonkleurige hel op wielen lig. Mijn Vietnamees is niet toereikend genoeg om “Laat dat, als je leven je dierbaar is” te schreeuwen, dus ik lach minzaam naar moeders.

29:00
Mijn buurman reageert geprikkeld als mijn verkeerd vastgebonden rugzak tegen zijn hoofd aanzwiept.

29:10
Mijn fles water rolt vier racekuipjes van me vandaan, net buiten bereik. Met mijn elleboog ram ik een andere buurman wakker.

xx:xx?
Onbekend. Ik ben mijn bril kwijt, mijn rugzak zit zo goed vastgebonden dat ik hem niet los krijg, mijn telefoon is leeg, ik weet niet waar ik ben of hoelang de reis nog duurt.

Maar het kan nog erger. Ik denk aan de haan, in het laadruim van de vorige bus. Vastgebonden, alleen, in het donker.

Niet eens iemand om mee te lepelen.

36:00
Hanoi

IMG_2996

Lekker snoezelen

IMG_2998

 

IMG_2997

Elvis is alive

IMG_3014

IMG_3018

IMG_3015

9292OV maar dan anders

 

IMG_3023

IMG_3022

IMG_3025

Stookhok hotelkamer

11224814_564208393735211_865255417316437774_n

Borrelen met de negen Vietnamezen

 

IMG_3040

 

IMG_3035

Haan en ik scheppen luchtje

IMG_3045

Op de grond van de slaapbus

Het gekke is dat ik mijn busstation niet op internet kan terugvinden. Het busstation wat er wel op staat (bij de markt) is het busstation waar ik uren heb stilgestaan. Het lijkt alsof ik niet op een officieel busstation was, maar een soort laad- en losplek voor bussen. Of ik heb alles gedroomd, dat kan natuurlijk ook.

Mocht je ooit op een plek vast komen te zitten die voldoet aan mijn beschrijving, hier een gratis plattegrond met alle hotspots:

kaartmarkt

MEER: