THUISKOMEN IN DELHI - Niek Stevens
Global Digital Business Growth For Brands. Extensive International Experience. Request a Free Quote Now.
2076
post-template-default,single,single-post,postid-2076,single-format-standard,eltd-core-1.0.3,ajax_fade,page_not_loaded,,borderland-ver-1.13, vertical_menu_with_scroll,smooth_scroll,wpb-js-composer js-comp-ver-5.1.1,vc_responsive

THUISKOMEN IN DELHI

Na maanden rondzwerven, als een pingpongbal tussen Australië, Thailand, Estland, Nederland, Sri Lanka, Vietnam en India gestuiterd te hebben en een blik nieuwe, onvergetelijke herinneringen, is het tijd om pas op te plaats te maken.

Ik strijk neer in Delhi, trek in bij de familie Yadav, en draai mee in het gezin en bedrijf van Ajay Yadav, een van mijn betere vrienden.

Ik help hem deze maand met het opzetten van een nieuwe website en online marketing strategie voor zijn sokkenfabriek. Hij produceert sokken in Delhi en levert deze aan groothandels en inkopers, met name in de zuidelijke provinces van India. In het hart van de Sadar Bazaar, een van de drukste markten, staat het Yadav gebouw. Dit is het hoofdkantoor en opslagruimte, en voor de komende weken ook mijn werklocatie. Voor mij is dit een uitstekende opdracht, in verband met de niet te stoppen stroom overheerlijke, versgemaakte roti en curries. Ik ben, ondanks dat dit mijn vijfde bezoek aan India is, nu voor het eerst echt ondergedompeld, zowel werk als privé.

En ik worstel weer als vanouds met, voor een Indiër, de meest vanzelfsprekende zaken.

Een paar situaties die me lieten lachen, huilen, of beide tegelijk:

1 HR-beleid

Al op de eerste werkdag beland ik in een sollicitatiegesprek. Er zijn meerdere vacante posities, zowel op kantoor als thuis. We moeten een nieuwe chauffeur voor moeders vinden. Zes dagen in de week wordt moeder Yadav opgehaald door de chauffeur, om met haar vriendinnen (‘aunties’) en haar vrouwelijke goeroe te mediteren en aan spirituele ontwikkeling te doen. Moeder Yadav heeft een trackrecord van ontslagen chauffeurs. De meesten houden het niet lang vol, omdat ze te laat komen, niet op komen dagen, de weg niet kennen, of te hard rijden. Het chauffeursuitzendbureau heeft hun handen vol om geschikte kandidaten te vinden. 

De gesprekken verlopen volgens een vast patroon. Een potentiële werknemer wordt door een bureau gestuurd. Die komt op een willekeurig moment langs, vaste tijden bestaan niet. Een CV is een verfrommeld, opgevouwen A4-tje, en begint altijd met een keurige alinea, in perfect Engels. Meestal huur je iemand voor een paar centen in om je CV voor je uit te typen in een internetcafé. Het is normaal dat je sollicitatie wordt onderbroken door telefoontjes, willekeurige zakenrelaties die binnenstormen, of dat het halve personeelsbestand bij je sollicitatiegesprek aanwezig is.

Als de sollicitatie goed gaat, word je ‘on the spot’ aangenomen en kan je na afloop van het gesprek gelijk aan de slag. Er is werk aan de winkel, dus ik ga voortvarend te werk. De eerste kandidaat begin ik vol goede moed het vuur aan de schenen te leggen, met vragen naar rijbewijs, kennis van het stratennetwerk van Delhi en ervaring als chauffeur. De stotterende kandidaat en ik komen er samen niet uit. Ajay komt binnenstormen en langzaam, als een ui die laag voor laag wordt afgepeld, komen we tot de kern van het probleem. We blijken vandaag te rekruteren voor salesmanagers, en niet voor chauffeurs. Een klein detail dat in de ongebreidelde chaos van alledag snel verloren gaat.

De dag erna zit ik tegenover een nieuwe kandidaat. Ik begin in het wilde weg sollicitatievragen te stellen van het kaliber: ‘waar zie je jezelf over vijf jaar’, maar ik krijg alleen een lege blik terug. We staren elkaar ongemakkelijk aan. Als Ajay even later binnenkomt, leer ik dat ik vragen stel aan de accountmanager van zijn bank, die wat investeringen komt bespreken.

Moeders rijdt nog steeds iedere dag met een Uber-taxi naar haar goeroe.

 



2 Woon-werk verkeer
Na drie dagen pinautomaten plunderen, stap ik met een zak vol bankbiljetten achterop de motor richting de tweedehands motormarkt. Een langgekoesterde droom komt in vervulling. Voor EUR 1.500 ben ik de trotse eigenaar van een motor. Hij kan niet in mijn naam gekocht worden, mijn internationaal rijbewijs is in Word geknipt en geplakt, en het milieucertificaat is vervalst door de meter in de uitlaat van de motor van Ajay te stoppen, maar hij is toch echt van mij. Ik ben de trotste bezitter van een Royal Enfield Classic 500CC. Dé Indiase trots, een icoon, een echte klassieker. Zodra je de motor start, gas geeft, en de diepe brom hoort, ben je verkocht. Die bestaat uit een slinger van gele bloemetjes, Marigold of Geinda. Deze heilige bloemen helpen me hopelijk om heelhuids de botsautobaan van Delhi door te komen.

Elke Enfield heeft een eigen karakter. Die van mij heeft een duidelijke voorkeur voor kapotgaan op dodelijke kruispunten, met minimaal drie toeterende tuktuks die op topsnelheid vanuit elke windrichting op je afstuiven. Ik duw de motor voor de derde keer die week naar een dichtstbijzijnde garage. Een noodreparatie, waarna we naar de officiële Enfield garage rijden. Een waslijst aan reparaties en nieuwe onderdelen. Als ik de motor de dag erna wil ophalen, ben ik eigenwijs. Ik ben het zat om als een wormvormig aanhangsel door Ajay overal heen gesleurd te worden en ga alleen. Mijn Hindi is ongeveer op het niveau van een tweejarige. Ik kan zeggen dat ik chocola wil eten en klagen dat iets te duur is, dus ik kom een heel eind.

Na een half uurtje cricket kijken in de wachtruimte breekt er paniek onder het aanwezige personeel uit. Ik negeer het gekakel om me heen, en concentreer me op de cricketwedstrijd. Maar na een paar minuten blijkt de paniek om mij te draaien. Mijn afhaalbewijs staat niet in het systeem. We komen er niet uit. Ajay vertaalt schreeuwend door de telefoon. Ik blijk bij de verkeerde garage te staan, vijf kilometer verderop.

Ajay komt me in de auto, met piepende banden, ophalen.

 

3. Lunch
Een fantastische, ondergewaardeerde uitvinding vind ik de mobiele rotiwarmer. Iedere dag kookt Dipti, de vrouw van Ajay, onze lunch. Een heerlijke curry met roti. Deze wordt meegegeven in een lunchbox, die aan een haak van de motor wordt bevestigd. Deze lunchbox heeft een stekker. Tegen een uur of vier duw ik hardhandig de CEO van Yadav Products vanachter zijn computer vandaan en steek de stekker in de mobiele rotiwarmer.

Na de lunch haal ik een kopje thee tegenover het kantoor. Ik heb de voorraad waardebonnen ontdekt waarmee ik kan betalen. Een slim loyaliteitsysteem dat zelfs de kleinste handelaren op straat inzetten. De ‘chai walla’ begint tegenwoordig al in de theekannen te roeren zodra ie me ziet.

 

6. Ochtendritueel
We werken zes dagen in de week, van maandag tot en met zaterdag. Elke ochtend verloopt volgens hetzelfde, vertrouwde schema:
10:15 – Ajay komt stampvoetend mijn slaapkamer in om me wakker te maken. Zijn vrouw Dipti staat in de keuken om ontbijt en lunch te koken.
10:30 – Ajay komt nog drie keer binnen tieren. Ondertussen ratelt hij in de telefoon met klanten, leveranciers en personeelsleden.
10:45- Ik hijs me uit bed. We eten paratha, een soort roti, met curry. Om niet helemaal dicht te slibben wissel ik dit af met yoghurt en muesli.
10:50 – De bel. De melkman komt de rekening innen.
11:00 – We hangen in de woonkamer, spelen met peuter Aryan, of drinken thee. Soms duiken we weer in bed.
11:05 – De koeienvoedselverzamelaar komt langs, te herkennen aan zijn bel. Oud brood, curry van eergisteren, alles gooi je in een zak van het balkon. Dit wordt op speciale voerplekken voor koeien uitgedeeld.
11:10 – De afvalophaler belt aan. Hij neemt een volle vuilniszak mee.
11:15 – De schoonmaakster komt binnen. Iedere dag komt ze vegen en afwassen. We tillen onze voeten op op de bank. Op tv schreeuwen parlementsleden naar elkaar, als ware voetbalhooligans zingen ze leuzen zoals “stil, stil” of “dief, dief” als de tegenpartij aan het woord is.
11:20 – Moeder gooit met een klap de deur dicht, haar chauffer is niet op komen dagen. Nu begint haar meditatieklas zonder haar.
11:30 – Ik ben gedoucht en aangekleed. Mijn haar kam ik met kokosolie.
11:40 – De strijkjongen belt aan. Voor EUR 0,13 per stuk worden kledingstukken gestreken.
11:50 – De groenteboer belt aan. Je hijst je bestellingen aan een touwtje naar de tweede verdieping.
12:00 – Ik lig op de bank met mijn telefoon te spelen.
12:05 – We lijken weg te gaan.
12:10 – Toch nog wat vertraging.
12:15 – We gaan naar beneden. We kunnen pas naar kantoor nadat Ajay een blokje om op de motor heeft gereden met zijn peuter voorop en zijn vrouw achterop, een vast ritueel voor elke werkdag.
12:20 – De 45 minuten durende dollemansrit naar kantoor begint.
12:30 – Ik sla linksaf richting sportschool. Eerst even sporten en ontspannen in de stoomcabine. Hard nodig na zo’n enerverende ochtend.
14:00 – Mijn werkdag begint.

7. Fitness
Mijn rustpuntje op de dag is een kwartiertje in de stoomruimte van de fitness bij mij om de hoek. De reviews van de sportschool zijn matig. De eigenaar heeft vorig jaar zonder aankondiging de boel vier maanden op slot gegooid, terwijl de abonnementen doorliepen, om te ‘verbouwen’. Trots laat hij aan mij foto’s zien van zijn vakantie vorig jaar, toen hij aan het winkelen in Milaan was. Waarschijnlijk stonden zijn nietsvermoedende klanten op datzelfde moment aan de deur te morrelen. Het zwembad, aangeprezen als luxe spa, is een uit de kluiten gewassen badkuip. Maar ik vermaak me prima. Ik ben voor ik begin met trainen vijf minuten bezig met handen schudden en mijn personal trainer wil met me uit eten.

Ik betaal veel te veel voor een maand lidmaatschap.

Er moet volgend jaar wel weer gewinkeld kunnen worden natuurlijk. 

 


Ik kan nog uren doorgaan over het verbod op eieren op dinsdag, dat moeders voeten aantikken een teken van respect is, waarom aanstekers aan touwtjes hangen, etc. maar het mag duidelijk zijn – ik rol van de ene verbazing in de andere, elke dag is een avontuur, en dat bevalt mij uitstekend.

Tot snel!

Niek

Ps: Nog wat foto’s in en om kantoor:

 

 


 

MEER:

Tags: