Denzel Washington krijgt een boete - Niek Stevens
Global Digital Business Growth For Brands. Extensive International Experience. Request a Free Quote Now.
345
post-template-default,single,single-post,postid-345,single-format-standard,eltd-core-1.0.3,ajax_fade,page_not_loaded,,borderland-ver-1.13, vertical_menu_with_scroll,smooth_scroll,wpb-js-composer js-comp-ver-5.1.1,vc_responsive

Denzel Washington krijgt een boete

“It’s 200 roepies* now, or 500 with official fine!” Men snapt in India dat van uitstel, afstel komt en hanteert een zeer schappelijk tarief als je ter plekke cash betaalt. Dat scheelt per slot van rekening ook een hoop administratie. Yentran en ik zijn nog steeds in Jodhpur en zijn met onze tuktuk chauffeur, een heel stoer kijkende Denzel Washington kloon, aangehouden. De reden? Hij had zijn officiële tuktuk overhemd niet aan. Als je weet dat je met twee toeristen op stap gaat, trek je je mooiste azuurblauwe t-shirt aan, laat je die verplichte mosterdgele hobbezak voor wat het is en hoop je op het beste. We zouden het eeuwig zonde vinden als dit gewaagde fashion statement tot financiële problemen leidt en roepen ter plekke een bonussysteem in het leven. Op voorwaarde dat de chauffeur niet moeilijk doet over een onverwachte stop bij een semi-legale ondergrondse bar en zo stoer blijft kijken, betalen we naast het riante toeristentarief ook de boete.

Na een bliksembezoekje aan een fort (ook hier is een blik op het aantal trappen genoeg om de tuktuk weer de sporen te geven, zie: Een Bollywood disco tuktuk in Jaipur), raak ik baldadig van het aangeharkte paleis waar busladingen Indiërs staan te dweepen met foto’s van overleden sultans. Het is tijd voor een verzetje. Ik zeg tegen een groep jonge volleyballers dat Yentran een beroemde zangeres uit Nederland is. Binnen no time zijn we omsingeld door dertig trainingspakken en flitsen de camera’s aan een stuk door. Na een uur groepsportretten, selfies en handen schudden ontsnappen we in de tuktuk van Denzel aan onze schare fans.

Omdat zoveel aandacht je dorstig maakt, stoppen we bij een ondergrondse bar. We staan erop dat Denzel meegaat, maar met de boete nog vers in het geheugen kan hij zich geen nieuwe misstappen veroorloven. Een bar hier lijkt nog het meest op een amerikaanse bowlingbaan,  maar dan wel een uit de jaren 70 waar net de stroom is uitgevallen. Mannen met grote snorren en brilmonturen (denk Lee Towers). Propvol grote banken en stoelen, bruine suede, waar de stof-, voedsel- en asresten vanaf vliegen. Geen muziek, geen vrouwen. En zo donker dat je geen hand voor ogen ziet. Op de tast drinken we een biertje.

In stad lopen we langs een pop-up festival ter ere van een van de driehonderd-zes-en-twintig-miljoen goden. Een gammel podiumpje met een doodenge pop, omringd door kermislampjes, wierook en bloemen. Indiase popmuziek schalt uit de krakende speaker en echoot tussen de straatjes. De enige aanwezige en initiator vertelt dat hij hier tien dagen en nachten lang non-stop staat, en dat de buurt geld doneert voor de kermisverlichting en muziek. Ik brand een kaarsje voor Hoera (zie: Opbloeiende liefde in de woestijn van Jaisalmer) en denk aan de verzuurde grachtengordeldieren aan de Prinsengracht die klagen na een dag Gay Pride. Ik neem me voor, beschermd door het recht op uitoefening van godsdienst, hetzelfde initiatief voor hun deur op te starten zodra ik terug ben in Amsterdam.

Even later drinken we koffie tegenover Centraal Station. Een jongen staat in een pan chai thee te roeren, er staan vier gammele plastic stoeltjes en op de achtergrond ligt een zwerver op een richeltje dood te gaan. Hij ligt in de felle zon, halfnaakt, en we zien zijn borstkas amper bewegen. Yentran loopt naar hem toe en wil hem een half maandsalaris in zijn hand duwen, maar hij slaapt te diep om iets te merken. De rest van het terras fladdert in paniek om Yentran heen en snapt niet waar we ons druk over maken. Het is een van de vele buurtzwervers die daar wel vaker zijn roes ligt uit te slapen. Na een kwartier beweegt de man weer. De rest van het terras is minstens net zo opgelucht als ons. Als je ooit boos op jezelf bent omdat je door je wekker heen slaapt, bedenk dan dat er ergens in India een zwerver was die een half maandsalaris in zijn hand had, maar te diep sliep om het geld vast te houden.

En hoe het met de boete van Denzel afloopt? Uiteindelijk betalen we de helft. Het lijkt logisch om het volledige bedrag te betalen, maar wij hebben niet gevraagd om deze daad van rebellie. Bovendien is azuurblauw niet de kleur van deze herfst en worden we  in plaats van de afgesproken 5 uur, al na 3 uur de tuktuk uitgekieperd. Een sexy blik maakt veel goed, maar er zijn grenzen.

*200 roepies is ongeveer EUR 3

IMG_1531

Wegzwijmelen op de achterbank

jp4f

Denzel, met azuurblauw shirt onder de mosterdgele hobbezak

jp4d

Altijd fijn om te weten dat je zweetvlekken op 100 foto’s zijn vastgelegd

IMG_1552

Komt u hier vaker?

jp4b

Lekker swingen

IMG_9777

Heftig uitzicht

 

Ik had je het telefoonnummer van Denzel Washington kunnen geven, maar die houd ik liever zelf. Mocht je daarentegen ook voor honderden foto’s willen poseren, ga je naar een van de grootste paleizen ter wereld, het Umaid Bhawan in Jodhpur. Als je een groep volleyballers in witte trainingspakken ziet, doe ze de hartelijke groeten van de Nederlandse zangeres Yentran.

MEER: