Loslaten in Laos - Niek Stevens
Global Digital Business Growth For Brands. Extensive International Experience. Request a Free Quote Now.
480
post-template-default,single,single-post,postid-480,single-format-standard,eltd-core-1.0.3,ajax_fade,page_not_loaded,,borderland-ver-1.13, vertical_menu_with_scroll,smooth_scroll,wpb-js-composer js-comp-ver-5.1.1,vc_responsive

Loslaten in Laos

“Niek, had je dit niet kunnen bedenken voor we de bustickets hadden geboekt en betaald?” Het is zover, na zes weken 24/7 samen hangt de eerste echtelijke ruzie in de lucht. Ik drop het bommetje dat ik liever in Pakse blijf, omdat ik hoognodig orde op zaken moet stellen. Praktische zaken uit Nederland leveren hoofdpijn op. Dit is geen houdbare situatie, ik moet aan de rem trekken. Ik heb een paar dagen nodig om alles te regelen. Ik snap dat zij daar niet op kan wachten en haar eigen plan moet trekken. We moeten elkaar even loslaten en zien elkaar over 10 dagen in Vietnam.

Als eerste zelfstandige beslissing huur ik een scooter en rij naar een willekeurig hotel. Sommige personeelsleden rennen gierend van angst weg als ik iets in het Engels zeg, maar de kamers zijn prima en de airco doet het goed. Ik heb een bureau met een plastic stoeltje in mijn popup office en een eigen koelkast op de kamer. Verder gaat het er gemoedelijk aan toe. Soms ligt de receptiemedewerker op de bank te slapen, en maak ik hem wakker om mijn sleutel te vragen. Dit ben ik ondertussen wel gewend. Winkelpersoneel knapt een uiltje op een stretcher tussen de gangpaden, barmedewerkers liggen met hun hoofd op de bar te snurken en tuktukchauffeurs spannen hun hangmat aan de boom zodra je uitstapt.

De dagen kabbelen voort. Stipt om 10 uur word ik wakker omdat de deur van de kamer tegen de veiligheidsklink ramt. De schoonmaaksters hebben iedere ochtend opnieuw de illusie dat ik al wakker en vertrokken ben. Daarna werk ik in mijn popup office, op de achtergrond het geluid van kakelende buurkippen. ’s Avonds is het tijd voor ontspanning en verken ik op de scooter de omgeving.

Om de hoek is een sauna. Mannen en vrouwen zijn gescheiden, maar in preuts Laos houdt iedereen zijn korte broek aan. Er is een wc, een douche en een saunahok. De douche is een regenton met een emmertje erin. Na het afspoelen loop ik de stikdonkere sauna in, veel te warm. Ook de zes andere aanwezige gasten houden het niet langer dan 5 minuten vol. We rollen proestend, drijfnat van het zweet naar buiten. Na een paar rondjes houd ik het voor gezien. Ik betaal EUR 1,10 en spring op de scooter.

Ik stop bij de kapsalon van Mimi. Mimi houdt van aanpakken. Ze is niet alleen kapster, maar ook gespecialiseerd in scheren en oren schoonmaken. Ik boek het volledige pakket en geef me aan haar over. Na de knip- en scheerbeurt zet Mimi kordaat een bouwlamp op haar hoofd en verzamelt een paar instrumenten die in een operatiekamer thuishoren. Ze ramt een schroevendraaier mijn oor in. Het voelt gek, doet pijn, en ik lig zo stijf als een plank te wachten op wat komen gaat. Mimi begint te gillen van verbazing. Omdat mijn oren nog nooit op zo’n manier zijn schoongemaakt, is er achterstallig onderhoud. Ik durf amper te kijken naar de brokken die uit mijn oren komen. Mimi en ik nemen, na betaling van EUR 3 voor het hele pakket, met handen en voeten afscheid van elkaar. Ook al kan ik weer uitstekend horen, ik versta helaas nog steeds geen woord Lao.

Het is per slot van rekening zaterdagavond, dus ik beland voor een slaapmutsje in de Power Pub, met een geluids- en lichtinstallatie die niet onderdoet voor een club in Amsterdam. Een biertje drinken levert werkgelegenheid op voor drie personen. Een persoon haalt je drankje, eentje haalt een emmer met ijs en een glas, en een ander vult je glas met ijs of bier bij zodra je een slok genomen hebt. Al na een paar minuten word ik uitgenodigd om bij twee vrienden aan hun tafel te zitten. Voor ik een slokje neem moeten we eerst proosten. Het ritueel is nu als volgt: iemand pakt zijn glas, de rest pakt ook zijn glas, we proosten uitgebreid, we nemen een slok, we zetten het glas neer, het glas wordt bijgevuld, en we beginnen weer van voren af aan. Helaas is hun Engels ook niet best, maar ik ben er achter dat ze in de club werken en vanavond vrij zijn. Ik word achterop de scooter door een van hen naar mijn hotel gebracht. Mijn  postduiveninstinct laat me weer eens in de steek. We rijden 10 minuten lang de verkeerde kant op. Uiteindelijk blijkt mijn hotel op een steenworp afstand van de club te liggen.

Als ik de volgende avond de Power Pub weer binnenkom, zijn de enige aanwezigen twintig man personeel, waaronder mijn nieuwe vriend. De DJs hebben plaatsgemaakt voor karaoke. De jongens doen hun uiterste best en moedigen elkaar enthousiast aan als ze voor een moeilijk nummer met hoge noten duven te kiezen. Het maakt niet uit hoe vals je zingt, als je er maar genoeg gevoel inlegt. Ik word uitgenodigd om mee te doen en een nummer te zingen op de enorme geluidsinstallatie in de lege club.

Het is bijna te cliché om waar te zijn, maar een van de weinige nummers die ik ken is Passenger – Let her Go.

Only know you’ve been high when you’re feeling low
Only hate the road when you’re missing home
Only know you love her when you let her go

Ik zing uit volle borst, zo vals als een kraai en krijg een staande ovatie.

Loslaten is niet makkelijk, ook niet in Laos.

Mijn hotel <3

Mijn hotel <3

IMG_2872

Popup office met koelkast en ontplofte backpack

 

—–

Zin om te stappen in een lege club vol kleine tafeltjes, waar het personeel je ijsblokjes om de vijf minuten aanvult, de airco op standje Antartica staat en je zonder problemen in de DJ booth mag klimmen? Dan moet je een bezoekje brengen aan de Power Pub in Pakse, Laos. Deze club ligt naast Karaoke Anna in een zijstraatje van Road 38.

Ps. Als je denkt “Wat zijn die foto’s in een keer kut?” dat klopt dit. De lader van mijn camera ligt nog ergens in India vrees ik.

MEER: