Op bezoek bij VG Home Appliaances # 1- Huis   - Niek Stevens
Global Digital Business Growth For Brands. Extensive International Experience. Request a Free Quote Now.
1024
post-template-default,single,single-post,postid-1024,single-format-standard,eltd-core-1.0.3,ajax_fade,page_not_loaded,,borderland-ver-1.13, vertical_menu_with_scroll,smooth_scroll,wpb-js-composer js-comp-ver-5.1.1,vc_responsive

Op bezoek bij VG Home Appliaances # 1- Huis  

‘My house is very simple, we are poor people. Do you want to stay here or prefer in a hotel?’ Eerlijk is eerlijk, ik moet heel even slikken, maar ik ga voor het all-inclusive pakket. Natuurlijk blijf ik op de boerderij in het dorpje Kunnathur slapen.

Als je in September iemand ontmoet bij de Taj Mahal en je vele psychedelische kattenplaatjes, dagelijkse ‘happy good mornings’ en veel, heel veel kryptische gezondheidstips later zo nieuwsgierig bent naar de man achter de legende, dan kan je niet anders dan een bezoekje aan Mr. Wobble, aka VG, opnemen in je reisprogramma. Zijn dagelijks leven, zijn seksuele geaardheid, zijn eigen zaak ‘VG Home Appliaances, met dubbel aa’, alles rondom zijn persoon is een groot raadsel en ik ben vastbesloten het mysterie te ontrafelen.

Ik ben door hem op zijn motor opgepikt op het busstation van Tirrupur, 25km verderop en ik heb geen idee wat er gaat gebeuren. We slaan een heel smal betonnen zijpaadje op en rijden een kleine heuvel op. We ontwijken een paar geiten en staan voor een hek. Dit blijkt het begin van het land van VG. Een hobbelig paadje van een meter of 400 over zijn terrein leidt naar de boerderij. Dan komen pa en ma naar buiten. Ze wonen bij hem in. De helft van het huis is een ‘godenkamer’, niet in gebruik, behalve om de hindoegoden te eren. In de woonkamer staan drie bedden. De enige slaapkamer is van VG, maar nu voor mij als gast bedoeld. VG zelf slaapt de komende dagen naast zijn moeder op een houten plank. Er is geen stromend water in de badkamer, een betonnen hokje zonder dak in de tuin. In de ene hoek van het hokje een hurktoilet, in de andere een grote ton met een emmertje erin.

Het is een vrolijke beestenboel op de boerderij. De pauwen die over het land scharrelen trekken zich weinig van me aan, net als de kippen, de koeien, de gekko’s, het katje van twee maanden en alle slangen waar ik nog niet over wil nadenken.  Alleen Mannie, de albinohond, die in mij met mijn witte teint een bondgenoot zou moeten zien, is doodsbenauwd voor me en blijft op veilige afstand van minimaal 10 meter.

Vader kan alleen nog maar lachen sinds ik er ben en hijst me onmiddelijk in een van zijn traditionele omslagdoeken (lungi). Moeder is dolblij met een nieuw slachtoffer om vol te proppen. Zodra ze me ziet rent ze naar de keuken om enthousiast in de pannen te gaan roeren. We kunnen geen kant op in het kleine huis, iedereen draait continue ongemakkelijk om elkaar heen en we verstaan geen woord van elkaar, maar we maken er het beste van.

De nacht valt op de boerderij. We liggen met zijn vieren in bed, een paar meter van elkaar vandaan.  Vader laat de ene na de andere knetterende ruft. De muren trillen erover. Ik kan met moeite mijn lachen inhouden, maar de rest van het huis geeft geen krimp. Zelfs Mannie houdt zich stil. Ik wens hem en mijn Indiase familie, de pauwen, kippen, koeien, gekko’s, het katje en alle slangen een goede nachtrust toe. Ik val onmiddellijk in een diepe slaap.

 

 

IMG_5650

IMG_5634

IMG_5628

IMG_5625

IMG_5676

IMG_5623

IMG_5690

IMG_5673

MEER: