WENNEN AAN AUSTRALIË - Niek Stevens
Global Digital Business Growth For Brands. Extensive International Experience. Request a Free Quote Now.
1428
post-template-default,single,single-post,postid-1428,single-format-standard,eltd-core-1.0.3,ajax_fade,page_not_loaded,,borderland-ver-1.13, vertical_menu_with_scroll,smooth_scroll,wpb-js-composer js-comp-ver-5.1.1,vc_responsive

WENNEN AAN AUSTRALIË

Gevoelsmatig ben ik lichtjaren verwijderd van mijn aankomst in Melbourne, van stapelbed naar stapelbed hoppend, met het Indiase zand nog in mijn schoenen. Een kettingreactie van gebeurtenissen levert me een kamer in een huis in Fitzroy North met twee cavia’s, een moestuin en een gedeelde auto op, een interim opdracht bij een reclamebureau, een groepje Ierse vrienden, een fitnessabonnement, een gay volleybalteam, een fiets (met verplichte helm), een Australisch telefoonnummer, het eerste kroegverbod en een abonnement op een biologisch groentepakket op.

De enige manier om te beschrijven hoe alles hier hetzelfde als in Europa is, maar net iets anders, is door de situatie vanuit tien verschillende invalshoeken te bestuderen

1. ETEN EN DRINKEN
Ik woon in een buurt waar je struikelt over de koffietentjes, tattooshops, ambachtelijk gerezen zuurdesembroodbakkers en gourmet burger bars. Ontbijten doe je bij voorkeur in de zon op de stoep, met een decaf soy latte, een glutenvrije boterham met vegan kaas of een slow dripped coffee met Keniaanse bonen. De voedselhysterie neemt ongekende proporties aan. Je wordt nog net niet van het terras verwijderd als je ‘gewoon koffie’ of een ‘broodje kaas’ probeert te bestellen. De prijzen zijn astronomisch, en je betaalt rustig EUR 7 voor een brood bij de bakker, EUR 30 voor een ontbijtje en EUR 16 voor een stukje buffelmozzarella.

“Nee, ik eet niets dat oogleden heeft

IMG_20170414_124235

IMG_20170416_104033


2. WETGEVING

Australiërs zijn gek op regels. Nee, niet gek. Ze zijn er door geobsedeerd. In mijn hoofd was Australië een vrijbuitersparadijs, een ruig niemandsland, maar het tegendeel is waar. Australië staat bekend als de ‘nanny state’ omdat werkelijk alles door de overheid wordt bepaald. Ik word lacherig van de enorme lappen regels in de sportschool, de metro of in een park, maar hier is iedereen bloedserieus.

Een greep uit de regels:
* Het is verboden te zwemmen tot twee weken nadat je diarree hebt gehad
* Je moet je auto in de rijrichting parkeren
* Aan de rechterkant lopen is verboden, zelfs op de stoep
* Je krijgt een boete van de barman als je dronken in de kroeg bent
* Roken is verboden in je eigen auto
* Het is verplicht een helm te dragen op de fiets (boete: EUR 290)
* Het is niet toegestaan je huis te stofzuigen tussen tien uur ’s avonds en negen uur ’s ochtends
* Als je geen bel op je fiets hebt kun je een boete krijgen
* Na tien uur ’s avonds kom je in Sydney geen enkele bar meer in, alles gaat op slot
* Het is verboden om met een bal te spelen, te vliegeren of te roken op het strand

Een selectie van de regels in de sporthal:

IMG_20170411_180632

IMG_20170411_180629

IMG_20170411_180624

IMG_20170411_180612

IMG_20170411_180606

IMG_20170411_180600

3. MINDERHEDEN
Er heerst een enorm schuldgevoel omtrent het feit dat de kolonisten het land van Aboriginals hebben afgepakt. Er zijn verschillende rechtzaken geweest waarbij Aboriginals aanspraak maken op het land van hun voorouders. Aboriginals blijven stelselmatig achtergesteld en oververtegenwoordigd in dakloosheid, alcoholisme, verslaving en armoede. Je ziet hier regelmatig bij uitnodiging voor een feest in een bar staan “wij erkennen het recht op de grond van deze bar voor de ” Wat dan precies de oplossing is, weet niemand. Teruggeven? Huur betalen? Maar het zijn aarzelende (dans)stapjes op zoek naar een nieuw evenwicht.

Met homo’s, transgenders en andere andersgeaarden wordt hypercorrect omgegaan. Genderneutrale WC’s, verplichte gay friendly keurmerken voor bedrijven, iedereen heeft het bij voorkeur over zijn ‘partner’ om maar niemand voor het hoofd te stoten. Het bizarre is dat het homohuwelijk nog steeds niet gelegaliseerd is.

Ik heb tot nu toe alleen Melbourne gezien. De rest van Australië schijnt een zeer conservatieve cultuur te zijn, waarbij de blanke witte mannen het voor het zeggen hebben en met lede ogen aanzien hoe Aziaten en homo’s in de grote steden de macht grijpen.

4. HOBBY’S
Ook in je vrije tijd doe je hier andere dingen. Over het algemeen is men heel actief, er wordt enorm veel gesport, geknutseld, getekend, in de moestuin gewerkt of gekookt. Veel mensen nemen kliekjes mee naar kantoor. Bordspellen zijn enorm populair. Ook zijn er wachtrijen voor de barbier, waar iedereen op zaterdag zijn baard en kapsel laat bijwerken.

Sport (en het wedden op sport) is razend populair en in elke bar staat een TV met cricket of football te tetteren. In het weekend is het not done om twee nachten van bar naar bar te zwikken, je wordt geacht interessante roadtrips te maken, musea te bezoeken of vrijwilligerswerk te doen.

Die ene keer dat ik wel een roadtrip maakte:
IMG_0649

IMG_0658

5. WINKELEN
Persoonlijk contact wordt bij voorkeur vermeden met zelfscankassa’s in zowel supermarkten als warenhuizen.

Als contact onvermijdelijk is word je begroet met een ‘Hey, how are you’. In het begin even wennen. Het is niet de bedoeling dat je een boompje opzet over je schimmelende teennagel, maar je zegt hetzelfde terug of ‘Fine, thanks’.

Ook in winkels is veiligheid en regels een heet hangijzer, hier wordt een losse plank vastgespijkerd:

IMG_20170501_123112

6. SPORTEN
Via via ben ik benaderd of ik mee wilde trainen met het gay volleybal team. Een prima manier om mijn sociaal leven een slinger te geven. Het volleyballen gebeurt op dinsdagavond in de aftandse sporthal van een middelbare school.

Voor ons traint een meisjes basketbalteam, uitsluitend donkere meisjes. Na hen komen wij, honderd homo’s waarbij de pakjes, polsbandjes en haarstijl minstens net zo belangrijk is als het spel. Iedereen is bang voor de bal.

In de sportschool:

IMG_20170328_113636

7. WONEN
Als je denkt dat je in je huis veilig bent van de regels, heb je het mis. Je hebt verschillende containers, en je hebt een levensgroot probleem als je de verkeerde container buitenzet. Als je een huis huurt krijg je één keer in het half jaar een huurinspectie. Waar je in Nederland als verhuurder al gauw denkt ‘wat kan mij het schelen als de oven vies is, zolang de huur maar op tijd betaald wordt’ moet je hier met een noodgang aan de poets om plinten te boenen, afzuigkappen af te nemen en het gras te maaien.

Als je teveel lawaai maakt, krijg je een inspecteur van de gemeente op bezoek die je een officiële waarschuwing geeft. Je buren bellen die zonder pardon als je na elf uur ’s avonds in je tuin staat te bellen.

Mijn huis en de buurt:

IMG_20170319_132920

IMG_20170404_181157

IMG_20170322_141017

8. FIETSEN
Fietsen is een verhaal apart. Allereerst is fietsen niet zomaar een manier om van a naar b te komen. Het is een beweging, een manier van leven. Op je vrije zaterdag ga je naar de fietsenwinkel om fietsen te bekijken, gekleed in t-shirt met ‘Cyclist for life’.

Iedereen fiets op mountainbikes of wielrenfietsen. Een ‘gewone’ fiets zie je nergens. De meeste mensen die fietsen doen dit in volledig tenue: sportkleding, neon vestjes, helm, handschoenen, speciale schoenen en knipperende lampjes. Je doucht op het werk.

Het lijkt overdreven om als een soort kerstboom over straat te gaan, maar het is beslist geen overbodige luxe. Auto’s zijn fietsers gewoon niet gewend, ze letten nergens op. Bovendien moet je soms op een vierbaans autoweg fietsen.

Ik moet wennen aan de fietsmentaliteit en ben ondertussen al vier keer uitgescholden en er is niet minder dan acht keer naar me getoeterd. Mijn fietsband is momenteel voor de tweede keer lek, dus de straten zijn weer even veilig.

IMG_20170424_084740

IMG_20170424_084736

9. WERKEN
Met de dure dagelijkse kosten is het niet genoeg om voor Europese klanten te werken, ik moet ook hier aan de bak. Iedereen vertelt spookverhalen over het working holiday visa, waarmee je moeilijk werk zou kunnen krijgen, maar dat valt allemaal reuze mee. Op maandagavond verstuur ik mijn eerste sollicitatie en die vrijdag begin ik aan een project voor drie tot zes maanden.

Ik werk bij een klein reclamebureau, zo’n veertig minuten fietsen of een uur met het openbaar vervoer. Ook al is de sfeer informeel, er wordt vanaf minuut één verwacht dat je op topniveau presteert. Ik vind het wel meevallen met de ‘laid back mentaliteit’ in Australië. We maken lange dagen en werken op vrijdag tot zes uur ’s avonds door. Ik krijg per uur betaald, dus ik klaag niet.

’s Ochtends beginnen we de dag in een cirkeltje waarin we elkaar vertellen waar we dankbaar voor zijn.

Banenjacht:
IMG_20170405_131906

Mijn uitzicht de komende tijd:

IMG_20170427_172053

10. UITGAAN
Rokers hebben het zwaar hier. Een pakje Marlboro is EUR 24. Rokers worden met de nek aangekeken, en je mag op de meeste plekken alleen drie meter vanaf de ingang roken. Als je teveel drinkt, kan je zoals ik al zei een boete krijgen. Of je wordt er uitgezet. Als een van mijn Ierse vrienden in een onhandige beweging achterover van zijn kruk valt, is het gelijk uit met de pret. Er wordt niet meer geschonken en er wordt ons dringend verzocht weg te gaan.

Een bar heet hier overigens geen bar, maar hotel. En negen van de tien keer bevindt deze zich op de hoek van de staat, in een ouderwets pand. Ze doen denken aan een Engelse pub. Hotels spelen een belangrijke rol hier, want je kan niet alleen drinken, ook sigaretten kopen, bier afhalen, paarden wedden en gokken. Je hebt hotels waar alleen de oudere inwoners komen, techno hotels, hipster hotels, sport hotels, gay hotels en liveband hotels.

IMG_20170406_234236

Deze losgeslagen Nederlander die zich aan geen enkele regel houdt gaat weer verder op ramkoers.

Tot snel!

Maar eerst wat foto’s:

IMG_20170405_124259

IMG_20170416_140918

 

IMG_20170404_204005

IMG_20170319_163105

IMG_20170322_142329

MEER: